Yaralar İyileşebiliyor

"Eylemlerin sonuca ulaştırılarak tamamlanmaları gerekir. Başlangıç noktaları ne olursa olsun sonu güzel olacaktır. Bir eylem ancak tamamlanamadığında değersiz sayılır." Jean Genet

"Travmanın kökleri sahip olduğumuz içgüdüsel fizyolojinin altında yatıyor. Dolayısıyla da travmamızın iyileşmesi için gerekli anahtarı keşfederken zihinlerimiz kadar bedenlerimizden de faydalanırız. Bizler bu kökleri, seçme şansımız olduğunu bilerek bulmak durumundayız - belki de hayatımızın en büyük şanslarından biri bu seçme şansına sahip oluşumuzdur. Travmanın iyileşmesi, bedenin içsel farkındalığı aracılığıyla ulaşılabilen doğal bir süreçtir. Bu iyileşme yıllar süren psikoterapiler ya da hatıraların tekrar tekrar deşilmesini ve bilinçdışından çıkarılıp temizlenmesini gerektirmez. Sözüm ona "travmatik anılara " dair bitip tükenmez araştırmaların ve bunların bellekten çekilip çıkarılmalarının çoğu zaman organizmaların

iyileşme konusunda sahip oldukları içsel bilgeliği engellediklerini de göreceğiz. Travmatize olmuş bireyler üzerinde yaptığım gözlemler, travma sonrası semptomların temelde, korkuya takılı kalan tamamlanmamış fizyolojik tepkiler oldukları sonucunu çıkarmamı sağladılar. Hayati tehlike içeren durumların tehdidi altında kalındığında verilen tepkiler tamamlanana kadar semptomatik kalıyorlar. Travma sonrası stres bunun bir örneği. Reaksiyonlar boşaltılıp tamamlanana kadar semptomlar ortadan kaybolmazlar.

Pencereyi açık zannederek uçarak dışarı çıkmak isteyen bir kuş pencereye tosladığında afallamış ve hatta ölmüş gibi görünür. Kuşun pencereye çakılışını gören bir çocuk ise yaralı hayvandan uzak durmakta zorlanır. Meraktan ya da ilgi duyduğundan veya yardım etmek arzusuyla kuşu eline almak isteyebilir. Çocuğun ellerinin sıcaklığı kuşun normal fonksiyonlarına geri dönmesini kolaylaştırır. Kuşun titremeye başlaması ise yeniden çevresine yönelmeye başladığının işaretidir. Dengesine kavuşmak için hafifçe sendeleyebilir ve sonra çevresine bakar. Eğer titreme ve yeniden yönelme sürecini geçebilmesine engel olacak kadar fiziksel hasar görmemişse, söz konusu hareketsizlik etabının içinden geçerek sanki hiç travmatize olmamış gibi uçmaya devam eder.

Biz insanlar donma tepkisi nedeniyle sıkışıp kalan enerjinin boşalmamasından dolayı nadiren ölsek de, bu olgu bizim ciddi ıstırap' çekmemize neden olur. Biz insanlar hayvanların her zaman yaptığını yaparak donma tepkisini aşmaktansa, gittikçe artan dizi dizi yıpratıcı semptomla ifade edilen geriye dönük bir sarmala gireriz. Travmanın içinden

geçmek için ihtiyaç duyduğumuz şey ise, sükun güven ve çocuğun ellerinin nazik sıcaklığında kuşa sunulan korumaya benzer bir korumadır. Doğadan olduğu kadar arkadaşlarımızdan ve akrabalarımızdan da destek almaya ihtiyaç duyarız. Bu destek ve bağ sayesinde bizi tamamlanmaya, bütün olmaya ve en nihayet huzura götüren doğal sürece güvenmeye ve onu onurlandırmaya başlayabiliriz." Peter A.Levine